Sanne en Yindi

Het is me al een paar keer overkomen dat mensen waarvan ik me niet eens realiseer dat ze ook mijn berichten op Facebook zien (van vroeger bijvoorbeeld), in het voorbij gaan zeggen: “Leuk! Die Yindispam!”. Heel grappig want waar ik me eerst verontschuldigde in mijn eerste ‘Yindispam’ toen ik haar opzocht bij de fokker, wetende dat er nog velen zullen volgen, merk ik nu dat velen het juist heel leuk vinden! Yindi allstars

Ik realiseer me nu dat ‘Yindispam’ eigenlijk een voorloper heeft: ‪#‎Laikaspam‬! Want al voor de hashtags, Facebookberichten en Hyveskrabbels hun intrede deden, in de tijd van ICQ (voor mijn generatie, herinner het geluidje: O oh!!) maakte ik een site over mijn hond Laika. Dertien jaar was ik en dolblij met de komst van onze hond Laika, waar ik al járen van droomde en om zeurde. Genietend van de wandelingen, de puppycursus en al haar grappige streken, besloot ik een site over haar te maken. Ik beschreef haar belevenissen, plaatste foto’s en stelde bezoekers voor aan haar ‘familie’ inclusief de kat en konijnen. In het gastenboek ontving ik dan berichtjes van mensen in mijn omgeving en andere mensen met labradors die het leuk vonden te lezen over Laika. Laika heeft mij laten zien hoe belangrijk een hond kan zijn voor iemand. Ze heeft er zelfs aan bij gedragen dat ik sta waar ik nu sta: beginnend kindercoach en mijn eigen praktijk Sanshine waar Yindi als ze oud genoeg is, ook een rol in mag spelen. Waar sommige mensen vroeger ongetwijfeld ook wel eens dachten: “Komt zij weer met die verhalen over haar hond” merkte ik vanaf het moment dat ik Laika had, dat honden heel wat los kunnen maken bij mensen en bij kunnen dragen in het leven van kinderen en tieners.

Terug naar Yindi, die nu als pup hetzelfde effect heeft op mensen. Al wandelend verbaas ik me over de kracht van ‘puppy love’. Twee mannen lopen al druk overleggend in zakelijke kleding een rondje in hun pauze. Druk hand gebarend en weinig oog voor hun omgeving, zie ik ze aan komen lopen. Als één van de twee Yindi ziet, wordt het gesprek abrupt gestopt en verandert zijn mimiek. “Ohhh, kijk nou!!” roept de eerder zo fel discussiërende ‘zakenman’ vertederd. Hij knoopt zijn jasje los en gaat door zijn knieën, waarbij Yindi al kwispelend naar boven staat te kijken, bewust van haar eigen ‘aaibaarheidsfactor’. Met een totaal andere toon dan eerder, vertelt hij Yindi hoe lief hij haar vindt en vraagt aan mij hoe ze heet en hoe jong ze is. Glimlachend loop ik verder. Grappig om te zien hoe mensen door simpelweg een pup zo uit hun rol kunnen vallen. Zelfs twee stoerogende jongens in het park, hangend op een bankje, onhandig een sigaretje draaiend, gaan verzitten als ze Yindi zien. “Wat lief, hoe heet ze?”, vragen ze, waarna ze vragen of ze haar mogen aaien. Wanneer Yindi heel onbeschoft in hun tassen snuffelt, op zoek naar hun lunch, zegt één van hen lachend: “ohh, ze past precies in mijn tas! Kan ze mooi mee op vakantie naar Spanje straks!”. Als ik even later weer doorloop en nog even omkijk, hangen ze weer in de ‘chillstand’ en roken ze hun sigaretje.

Tijdens mijn korte wandelingen met Yindi heb ik al heel wat verhalen van mensen ontvangen. Zonder dat ze weten van mijn plan dat Yindi mij in de toekomst zal helpen met het coachen van kinderen en tieners, vertellen ze over hun bijzondere band met honden. Wat me het meest bijgebleven is, is een vrouw die mij vertelde over haar Duitse herder. Ze was erg gek op de hond, net als haar man. Toen de herder op een zaterdagochtend vreemd gedrag vertoonde, piepte en zich duidelijk niet goed voelde, belde de vrouw haar man op. Samen overlegden ze en de man gaf aan ‘s middags wel even met hem naar de dierenarts te gaan als het zo bleef. Terwijl de vrouw dit vertelde, stopte ze haar verhaal en keek ze even vertederd naar Yindi. Er viel een moment van stilte waarbij ik hoopte op een goede afloop voor de hond. Ze vervolgde: “Niet veel later werd ik gebeld. Mijn man, begin 40, had een hartaanval gehad en was overleden”. De hond leek dit te hebben aangevoeld. Toen ik benoemde dat ik kippenvel kreeg van haar bijzondere maar ook verdrietige verhaal, vertelde ze dat ze haar hond een aantal maanden later ook heeft moeten laten inslapen. Sinds het overlijden van haar man, at, dronk en wandelde hij nauwelijks meer. De dierenarts had gezegd dat verdriet hier goed de oorzaak van kon zijn. Voordat ze weg reed, wenste ze me veel geluk met Yindi: “Wat een lief en mooi hondje, wees er trots op!”. Dat ben ik zeker!

Dit soort verhalen en de gedaantewisselingen die ik bij mensen zie, bevestigen voor mij de kracht van hondenliefde. Of in Yindi’s geval ‘puppy love’ want zo klein als ze is, roept ze niet alleen bij mij maar ook bij anderen, heel wat op.

And they call it… Puppy Love!
Tagged on:         

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Example Widget

This is an example widget to show how the Left sidebar looks by default. You can add custom widgets from the widgets screen in the admin. If custom widgets are added then this will be replaced by those widgets.